Stanisław Zefiryn Drożdżeński

Jadwiga Cecylia Wojciechowska


27.VIII.1898 Batum (Kaukaz) - 4.IV.1954 Warszawa.
W l. 1909-1916 uczył się i ukończył gimnazjum w Stawropolu. Studiował krótko na Politechnice czerkaskiej, pracował jako tokarz. W 1917 wstąpił do Aleksandyjskiej Szkoły Wojskowej na skrócony kurs oficerski. W sierpniu tegoż roku 1917 skierowany na front austriacki, uzyskuje stopień podporucznika, w październiku ciężko ranny pod Obertynem. W X.1918 wstępuje do Dywizji Żeligowskiego w stanicy Paszkowskaja koło Jekatierinogradu w kompanii mjr. Trojanowskiego. Przez Nowosybirsk, Odessę (gdzie następuje kapitulacja), Kowel i Chełm dociera do Jabłonnej (2 p.p. Leg.). Po pobycie w szpitalu, w maju 1919 obejmuje dowództwo 9. kompanii 32 p.p. W marcu 1920 przerzucony przez Warszawę, Wilno do Trok. Po przebyciu kolejenej choroby został przydzielony do Baonu Zapasowego, gdzie objął dowództwo kompanii Uzdrowieńców. W listopadzie 1920 przeniesiony do rezerwy, w 1923 otrzymuje stopień porucznika i przydział do 22 p.p. W sierpniu 1939 na stałe wyreklamowany jako dowódca Warszawskiej Straży Ogniowej. Pracował jako kreślarz w Fabryce Maszyn i Urządzeń Ogrzewniczych i Zdrowotnych i jednocześnie studiował cztery semestry na Wydziale Mechanicznym Polietchniki Warszawskiej a następnie w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego na Wydziale Leśnym. Na przełomie 1925/1926 rozpoczął praktykę pożarniczą w Warszawskiej Straży Ogniowej a w marcu 1927 rozpoczął w niej kurs instruktorski. Obejmuje stanowisko Powiatowego Instruktora Pożarnictwa w Kaliszu. W listopadzie 1928 przerywa studia na SGGW po 7-miu semestrach i kończy kurs Instruktorów Głównych PCK. W listopadzie 1931 zostaje Inspektorem Pożarnictwa w Nowogródku w stopniu starszego instruktora (kpt.pożarnictwa). W maju 1933 zostaje podinspektorem Korpusu Technicznego (mjr. pożarnictwa). W październiku 1937 r. zostaje dowódcą I Oddziału Warszawskiej Straży Ogniowej, funkcję tę pełni do 17 lipca 1944 r. Tuż przed wybuchem wojny przydzielony do sztabu obrony przeciwpożarowej Warszawy, bierze udział w akcji gaszenia pożarów w oblężonej stolicy. W czasie wojny pierwszy komendant Okręgu Stołecznego Strażackiego Ruchu Oporu "Skała". Wraz z innymi strażakami niesie pomoc Żydom z warszawskiego getta. Podczas okupacji uczy na kursach oficerskich w Centralnej Szkole Pożarniczej kilku przedmiotów: taktyki pożarniczej, planowania obrony przeciwpożarowej miast i obiektów, inspekcji przeciwpożarowych, badania pogorzelisk, służby wewnętrznej, psychologii strażaka i dowódcy. Jest również wykładowcą-instruktorem na kursach podoficerskich w CSP. Od 18 lipca 1944 r. przebywa w sanatorium w Busku Zdroju, gdzie leczy zadawnioną kontuzję kolana, którą odniósł w styczniu 1940 r. w czasie gaszenia pożaru; potem jakiś czas pozostaje bez pracy. Od 1 kwietnia 1945 do 14 marca 1947 r. jest komendantem Miejskiej Zawodowej Straży Pożarnej w Kielcach, skąd zostaje służbowo przeniesiony do Warszawy, gdzie obejmuje stanowisko komendanta Centralnej Szkoły Pożarniczej (od sierpnia 1948 r. Centralnego Ośrodka Wyszkolenia Pożarniczego). Z dniem 6 lutego 1947 r. awansowany do stopnia podpułkownika poż. Od maja do 31 października p.o. naczelnika Wydziału Inspekcji w nowo utworzonej Komendzie Głównej Straży Pożarnych, później, do 10 czerwca 1951 r. pracuje jako kierownik Oddziału III w Wydziale Akcji Zapobiegawczej KGSP, następnie przeniesiony zostaje na stanowisko starszego inspektora w Wydziale Szkolenia Zawodowego KGSP. Z dniem 31 marca 1954 r., mimo że ciężko chory przebywa w szpitalu, w wyniku represji stalinowskich zwolniony z pracy. W cztery dni później umiera (4.IV.1954). Pochowany na cmentarzu Powązkowskim. Odznaczony: Medalem Niepodległości (1933), Srebrnym Krzyżem Zasługi (1936), Złotym Krzyżem Zasługi (1939, za udział w akcji gaszenia pożaru Dworca Głównego w Warszawie), Srebrnym Medalem "Za Zasługi dla Pożarnictwa", Medalem Strażackim Dziesięciolecia 1918-1928.

22.XI.1897 Warszawa - 22.IX.1969 Góra Kalwaria.
Mieszkała początkowo w domu rodzinnym w Miedzylesiu p/Warszawą. Po ukończeniu pensji w Warszawie, pracuje jako maszynistka do ok. 1926 r. w Głównym Urzędzie Likwidacyjnym. Ostatnie lata życia spędza w ciężkiej chorobie w domu opieki w Górze Kalwarii.